Hoi brein,
Wat ben je druk vandaag! Meine gute, ik werd wakker, stond nog niet eens op, en je begon alweer te ratelen! ‘Heb je dit gedaan, heb je aan dat gedacht?’ Nee brein, ik lag te slapen. En gisterenavond viel je me er ook al mee lastig.
Ik ben psycholoog en diagnosticeer mezelf regelmatig. Allerlei DSM’etjes zijn de revue al gepasseerd. Mijn conclusie? Ik voldoe aan alle criteria van de stoornis DB. Druk Brein. Ik denk gewoon ontzettend veel. Maakt me dat chaotisch? Neuh… (ik zie denkbeeldig mijn vrienden en familie demonstratief ‘ja’ knikken).
Het is leuk hoor, al dat denken. Op de fiets onderweg naar de supermarkt kan ik bijvoorbeeld de hele keten van leven, dood en eeuwigheid overdenken. Bestaat God nou wel of niet…? En dat in een tijdsbestek van vijf minuten. Naast gedachten over wat te eten.
Maar het geeft ook veel last, dat brein. Want er is zoveel te overdenken. Ik neem jullie even mee in waar ik nu mee bezig ben: na jarenlang werken als psycholoog, veel korte contracten, snel verveeld, nieuwe baan zoeken, ben ik er nu uit: ik begin voor mezelf! Een eigen bedrijf waarin ik mijn behoefte aan afwisseling kwijt kan, dus waarom niet meteen twee functies: psycholoog en journalist?
Zegt mijn brein: ‘Maar heb je gedacht aan het regelen van een administratiesysteem, verzekeringen, registraties? En schrijf je wel genoeg als journalist? Echt hoor, veel schrijven, heel veel schrijven, meters maken! Anders kom je nergens! Etcetera, etcetera en enzovoort.
Deze gedachten proberen zich weggetjes te banen door mijn hersenen, als een soort Cu Chi tunnels. Als ik bovengrond bezig ben met de kinderen (school, speelafspraakjes, clubjes) banen mijn gedachten zich via ondergrondse gangetjes een weg naar mijn bewuste. En als ik een puzzel maak met mijn dochter, piepen ze omhoog: ‘Heb je al gedacht aan die huiswerkopdracht? Is je ondernemingsplan al af?’
Mindfulness schijnt te helpen, mediteren, therapie, coaching… en dan schijnen er nog pillen te zijn die je op de zwarte markt kunt verkrijgen. Wat mij helpt? Wie het weet mag het zeggen.
Tot die tijd schrijf ik mijn dagboekjes vol, prop ik mijn analytische brein nog verder vol met theorie uit zelfhulpboeken en ga ik iedere dag… correctie, probéér ik iedere dag op tijd naar bed te gaan.
Zoals vandaag, het goede voornemen om tien uur ’s avonds naar bed te gaan. Wááát is het alweer twee voor twaalf? Dag brein, ik ga naar bed. Val je me alsjeblieft niet lastig?
